IN BEELD

Wegenwacht Thierry van der Meyden

‘IEDERE WERKDAG IS EEN VERRASSING’

Tekst en Beeld Mike Raanhuis

Binnen de kortste keren is de band onder de auto vandaan en controleert Thierry deze op een eventuele schroef of spijker.

De ANWB bestaat 75 jaar, een uitgelezen moment dus voor een kijkje in de keuken van onze nationale pechhulpverlening. Op een vroege zaterdagmorgen melden wij ons thuis bij wegenwacht Thierry van der Meyden, zijn dienst is nét begonnen. ‘Ik weet nooit wat me te wachten staat en dat maakt iedere werkdag een verrassing.’

8.40 uur. Thierry neemt een slok van zijn koffie. ‘Ik heb de bus net uit de garage gehaald, dat is hier om de hoek. Daar staat hij altijd gestald namelijk, wel zo’n veilige gedachte. Je kunt het gerust een rijdende werkplaats noemen. We hebben werkelijk van álles aan boord. Geen auto of pechgeval is hetzelfde, dus we moeten van alle markten thuis zijn.’ Aan verhalen geen gebrek bij de goedlachse inwoner van Veenendaal. ‘We maken altijd wel iets mee. Bijvoorbeeld een man die dacht dat hij onderdeel was van een complot, zijn band was leeg en hij dacht dat ‘ze’ hem wilden laten verongelukken. Ik heb het allemaal meegemaakt.’

SPEUREN EN GRAVEN

‘Tja, geen lid van de ANWB is hetzelfde. De één heeft ons eens in de tien jaar nodig, de ander wil zijn abonnement zo optimaal mogelijk benutten en maakt er een sport van om zo vaak mogelijk te bellen. Voor een kapot lampje dat heel lastig te verwisselen is, bijvoorbeeld. Wij doen zoiets bij wijze van service, maar bij de garage moet je er gewoon voor betalen.’ Het is volgens Thierry het onbekende wat zijn vak zo boeiend maakt, hij weet nooit wat hij tegenkomt. Het kan bijvoorbeeld ieder type auto zijn. En als oud-monteur heeft Thierry zo’n beetje ieder merk en type al wel langs zien komen. ‘Ik sta na 18 jaar als wegenwacht nergens meer van te kijken. Het leukste zijn de diagnoses, dan moet je speuren en graven om het euvel te achterhalen.’

9.05 uur. De telefoon gaat. Een diagnosegeval? ‘Nee hoor,’ aldus een lachende Thierry. ‘Een lekke band in Amerongen. Maar die benader ik net zo serieus. Rijd je achter me aan, dan gaan we gelijk.’

ONDERKANT IS LEK

9.30 uur. Binnen de kortste keren staat de Opel Corsa met het voorwiel los van de grond. Niet met een krik, maar met een soort blaasbalg die de auto veilig en Arbo-proof de hoogte in pompt. Thierry haalt de band van de auto, maar hij ziet geen spijker of schroef dus spuit hij het rubber in met een vloeistof. Ziet hij bubbeltjes, dan is het lek gelokaliseerd. Feitelijk net zoals bij de ondergedompelde fietsband in een bakje water. ‘Gevonden!’ roept hij. De eigenaresse van de Corsa werpt een blik en vraagt hoe nu verder. ‘Ik maak het gat groter, duw er een prop in en dan kunt u weer rijden.’

9.45 uur. Thierry meldt zijn pechgeval net af op de tablet en krijgt de volgende alweer binnen. ‘Op naar Rhenen, iets verderop. Daar staat een Volvo V50 die niet meer start. Accu, dynamo? ‘Het kan maar zo. Nou, hopelijk tot níet ziens, mevrouw!’ Het zit in Thierry’s aard om er altijd iets van te maken, ook als mensen chagrijnig zijn, iets wat gelukkig niet vaak voorkomt volgens de wegenwachter. ‘Ik zeg wel eens: Ah, een platte band. Oh, maar kijk, alleen de onderkant is lek! Dan kijken ze je eerst met een schuin oog aan en dan hebben ze het door. Daarmee breek je wat mij betreft toch het ijs.’

EERSTEHULPPOST

De V50 blijkt na een meting van Thierry over een zwakke accu te beschikken, maar dat mag ook wel na tien jaar. Dankzij de startkabels start de V50 in ieder geval weer en de eigenaar kan zijn weg vervolgen. Allereerst naar de garage? ‘Dat is wel het advies dat ik gegeven heb,’ aldus Thierry.

10.10 uur. Thierry stapt zijn bus in. Iets verderop parkeert hij op een parkeerterrein. Er is tijd voor een korte break. Op de vraag voor welke pechgevallen de ANWB het meeste uitrukt, antwoordt hij: ‘Die heb je zojuist meegemaakt; defecte accu’s en lekke banden. Maar ook verkeerd getankte brandstof, loszittende beplating onder de auto, gebroken uitlaten of kapotte dynamo’s maken we geregeld mee. Trouwens, en dat weten veel mensen niet, wij zijn niet alleen pechhulp, maar ook eerstehulppost. Als wij als eerste bij een ongeval aankomen dan moeten wij eerste hulp verlenen of zelfs reanimeren. Gelukkig heb ik dat zelf nog nooit meegemaakt.’

KONINKLIJK NOODGEVAL

10.58 uur. Het laatste geval van de ochtend is een BMW met een technische storing. ‘In zo’n geval lees ik de auto uit met een tablet en bluetooth-dongel die storingen uitleest via de diagnosestekker van de auto.’ Het blijkt iets kleins te zijn en de BMW-rijder is binnen tien minuten weer op pad. Zijn meest memorabele moment, is volgens Thierry die keer dat hij prinses Máxima en prins Willem-Alexander kon helpen. ‘Ik was bij een tankstation een transport aan het regelen, toen er een enorme klerenkast naast me stond. Hij gaf aan dat hij de beveiliger was van leden van het Koninklijk Huis en hij had een zekering nodig want de motor startte niet. Ik gaf hem die zekering van 15 Ampère en hij vroeg of er nog kosten aan waren verbonden? Later vroegen collega’s of ik wel even om een lidmaatschapskaartje had gevraagd! Haha, nee hoor, het was service van de zaak.’

‘ALS WIJ ALS EERSTE BIJ EEN ONGEVAL AANKOMEN DAN MOETEN WIJ EERSTE HULP VERLENEN’

Deel deze pagina