COLUMN

MIEKE

Mieke van Stigt is socioloog en pedagoog, schrijfster en columniste. Ze verbindt actuele maatschappelijkekwesties met ontwikkelingen in de samenleving als geheel en is bekend van haar boek Alles over pesten (2014) en haar columns en artikelen op Sociale Vraagstukken.

In de sociale media lees ik veel verzuchtingen van mensen die ernaar snakken om weer te kunnen feesten, naar een restaurant of museum te kunnen gaan of weer op een terras te zitten. Zelf snak ik ernaar om veilig en zonder paniek-aanvallen achteraf mijn oude ouders te kunnen knuffelen. En een zeer kwetsbare vriendin, die al een jaar in quarantaine zit, weer op te kunnen zoeken en vast te kunnen houden.

De negatieve berichtgeving over deze coronacrisis overheerst. Mensen zouden er angstiger van worden of last hebben van eenzaamheid. Maar toch, opvallend genoeg, geven meer mensen hun leven een hoog cijfer dan in 2019. Dat blijkt uit een enquête van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Het gaat om kleine verschillen, maar toch lijkt de impact van corona op ons leven niet alleen maar negatief te zijn.

Natuurlijk zijn er grote onderlinge verschillen. Velen van ons werden ziek of verloren een dierbare. Kwetsbaren en ouderen leven (vaak nog steeds!) noodgedwongen in isolatie en eenzaamheid. Jongeren missen hun vrienden, schoolgaande kinderen zijn soms bang om hun ouders of grootouders ziek te maken. Mensen kwamen in financiële nood of zagen hun bedrijfje op de fles gaan. Anderen moesten juist doorwerken in extra zware omstandigheden, met alle risico’s van dien (denk hierbij aan de zorg, maar ook aan transport, productie of supermarkten). Corona treft ons beslist niet allemaal even hard of op dezelfde manier.

Er zijn dus heel veel redenen om te verlangen naar het einde van corona en de terugkeer van het ‘normale leven’. Toch zou ik een klein pleidooi willen houden voor de waardering van de goede dingen van de coronatijd. Zo zal ik straks de stilte missen. Geen verkeer, geen laag overvliegende vliegtuigen. Alleen stilte en vogels, de weldadigheid daarvan is haast niet te beschrijven.

Ook bleken we vindingrijk in het leggen van contact, in het zorgen voor elkaar, in het thuiswerken en/of in het geven van thuisonderwijs. Voor veel gezinnen was de periode van lockdown ongetwijfeld zwaar (ook weer afhankelijk van de omstandigheden), maar je zag ook dat kinderen en sommige thuiswerkers juist opbloeiden door meer tijd, meer rust en minder prikkels. Laten we hieruit lessen trekken, ook voor de kinderen die vóór corona al zonder onderwijs thuiszaten en voor volwassen mensen met potentie: er is veel meer mogelijk dan terug naar het oude. Want willen we dat eigenlijk wel? Wat hebben jullie aan deze periode als positief ervaren?

Mieke van Stigt

Deel deze pagina